afri - kasa - fari
  team start afrika
2006-2008
foto's
2009-2010
afrika
2011-2012
email gastenboek links

het meest recente verslag staat onderaan

28 nov 2006

nederland


verslag 01
15 dec 2006

marokko I


verslag 02
25 dec 2006

marokko II


verslag 03
04 jan 2007

mauretanië


verslag 04
04 jan 2007

senegal


verslag 05
09 jan 2007

gambia


verslag 06
14 jan 2007

senegal II


verslag 07
16 jan 2007

guinee bissau


verslag 08
25 jan 2007

guinee


verslag 09
05 feb 2007

mali


verslag 10
10 feb 2007

burkina faso


verslag 11
13 feb 2007

benin


verslag 12
19 feb 2007

nigeria


verslag 13
20 mrt 2007

kameroen


verslag 14
03 apr 2007

gabon


verslag 15
10 apr 2007

congo


verslag 16
22 apr 2007

congo drc


verslag 17
01 mei 2007

angola


verslag 18
17 mei 2007

namibië I


verslag 19
19 sep 2007

namibië II


verslag 20
29 sep 2007

zambia


verslag 21
10 okt 2007

zimbabwe


verslag 22
22 okt 2007

botswana


verslag 23
28 okt 2007

namibië III


verslag 24
25 nov 2007

zuid afrika I


verslag 25
28 nov 2007

swaziland


verslag 26
02 dec 2007

zuid afrika II


verslag 27
22 dec 2007

mozambique


verslag 28
07 jan 2008

malawi


verslag 29
28 jan 2008

tanzania I


verslag 30
25 feb 2008

tanzania II


verslag 31
08 mrt 2008

kenia I


verslag 32
29 mrt 2008

oeganda


verslag 33
11 apr 2008

kenia II


verslag 34
05 mei 2008

ethiopië


verslag 35
22 mei 2008

soedan


verslag 36
20 jun 2008

egypte


verslag 37
26 juni 2008

jordanië


verslag 38
02 juli 2008

syrië


verslag 39
17 juli 2008

turkije


verslag 40
29 juli 2008

europa


top

marokko deel 2


verslag 02

16 december 2006 t/m 25 december 2006

klik hier
 

klik hier
 
Nadat we de camping in Marakesh verlaten hebben denken we slim te zijn en een binnendoor weg te nemen om Marakesh heen, richting Ouarzazate. We rijden langs een mooie buitenwijk met prachtige villa's, golfterreinen en zwembaden. We zien op een gegeven moment wel een bord 'verboden voor vrachtwagens' maar denken, och dit is Marokko, wat maakt het uit. Nog geen twee kilometer verderop staan twee uiterst vriendelijke agenten ons op te wachten. Pas de camions! : 400 Dirham boete (ca 40 euro). Na enig onderhandelen wordt het 100 Dirham. Maar dan uiteraard zonder bon.

De weg over het atlas gebergte gaat over een pas van ruim 2200 meter hoogte, en op ons gemakkie doen we doen er bijna de hele dag over om naar Ait Benhaddou rijden waar één van de mooiste Kasba's van Marokko te bezichtigen is. Aangekomen in Ait Benhaddou hebben we nog een klein akkefietje.

klik hier
 
We rijden bij een soort herberg de telefoondraad van het hele dorp van de paal af. Tja dat heb je als je zo hoog bent. Toch bleef iedereen vriendelijk en verontschuldigden zich zelfs dat die draad te laag hing. Het voordeel van zo'n hoge truck is dan ook weer dat je op ruim 3 meter hoogte een werkplatform hebt. Dus die draad hebben we zelf gerepareerd en meteen op de juiste hoogte gehangen. Het was inmiddels donker geworden en hebben bij die herberg Kasa geparkeerd en daar lekker couscous gegeten. Elke keer als de telefoon ging moest iedereen hard lachen.

De volgende ochtend zijn we via de rivierbedding naar de Kasba gelopen. Voordat de touringcar bussen met toeristen arriveerden hebben we heel rustig door het complex kunnen wandelen. Dit middeleeuwse Berber fort is ook als decor gebruikt in talloze films, waaronder de film Gladiator.

Omdat we nog een mooie piste (onverharde weg) wilden rijden zijn we via Ouarzazate naar Agdz gereden. De piste die ik een paar jaar geleden nog gereden had was echter inmiddels geheel geasfalteerd en op één of ander manier rijdt je dan toch heel anders door zo'n gebied. Om een uur of vijf parkeren we Kasa op een paar honderd meter van de weg, tussen mooie hoge bergen in een brede vallei.

Als we de volgende dag wakker worden weten we niet wat we zien. We bevinden ons in een soort poollandschap. Het heeft flink gesneeuwd en alles is wit. We hadden de auto op een klein heuveltje geparkeerd. Echter waren nu aan weerszijde van het heuveltje beekjes met smeltwater ontstaan die met de minuut dieper en breder uitsleten.

klik hier

klik hier

klik hier

klik hier
 
De standkachel in de cabine werkt gelukkig goed en na het ontbijt besluiten we toch maar te vertrekken, voordat we helemaal ingesneeuwd zijn. Het is even spannend als we door de beekjes moeten rijden maar alleen de bovenste ca 15cm van de ondergrond is modderig. Dus we baggeren ons een weg terug naar de hoofdweg. Ook daar is eigenlijk geen verkeer. De reden wordt ons al vrij snel duidelijk. Op enkele plaatsen stromen de rivieren over de wegen en de weg is zelf ook op vele plaatsen een beek geworden. De hier gebruikelijke Ford transit busjes e.d. durven het niet aan om de 'bruggen' over te steken. Ook andere toeristen met 4WD Toyota's e.d. durven het niet aan.

Na enige aarzeling besluiten we het erop te wagen en heel rustig rijden we over de ca 60m lange brug waar het water met beangstigende snelheid over heen stroomt. Maar ja met ruim 2 ton per wiel moet het toch wel gek zijn als je wegspoelt, ook al staat er zo'n 30 cm water en stroomt het heel hard.

Aan de overkant krijgen we applaus en met een overdosis adrenaline rijden we verder richting de woestijn, op zoek naar wat warmte. En inderdaad, na een uurtje of twee rijden, sta je dan op een uitgestrekte steenvlakte met hier en daar wat zandduinen en is het droog en een stuk warmer.

De volgende twee dagen zijn wat minder spectaculair. We kamperen 's nachts in de woestijn komen uiteindelijk bij Tan Tan weer terug aan de kust. Tussen een aantal Franse overwinteraars met grote luxe mobile homes staan we op een parkeerplaats. Bij een herberg tegenover de parkeerplaats huren we voor paar euro een kwartiertje een kamer met bad en douche zodat we ons weer eens kunnen wassen.

klik hier
 
De dagen daarna zakken we elke dag een paar honderd kilometer verder naar het zuiden af. We rijden door eindeloze barre vlaktes. Een gebied dat de Westelijk Sahara heet na de dekolonisatie een jarenlange burgeroorlog kende nu min of meer bij Marokko hoort. De UN bewaakt nog altijd hier een staakt het vuren. Overal zijn veel militairen en ook wij worden regelmatig bij posten aangehouden voor controles.

klik hier

klik hier

klik hier
 
De weg is nog altijd goed maar dit deel is soms een ietsie-pietsie smal voor vrachtwagens. Net voor Layoun hebben we pech. Een tegenligger (ook een vrachtwagen) raakt op één of andere manier onze linkerspiegel en door de klap spring ook de linker voorruit van onze cabine. Wonder boven wonder is niemand geraakt door scherven want de hele cabine ligt bezaaid met glasstukjes van de spiegels en de ruit. Na de schrik te boven gekomen te zijn en de boel een beetje opgeruimd te hebben rijden we door naar Laayoun. Een Mercedes garage blijkt hier niet te zijn en kans op een sloop wagen is nul. Dit type Mercedes vrachtwagens zie je in Marokko eigenlijk nooit. Na enig zoeken met hulp van behulpzame Marokkanen vinden we ergens achteraf een plexiglas-verkoper. We maken een mal van de rechterruit en een paar uur later rijden we met een plexiglas linkerruit de stad uit.

klik hier
 
We slapen die nacht op de camping van Layoun Plage, een nogal desolate badplaats vlabij een grote visserijhaven waar kleine viskoelwagens af en aan rijden om de rest van Marokko van vis te voorzien. De volgende dagen rijden we zo'n 1500 kilometer langs de kust door een prachtige lege woestijn. Op zee zien overal mensen vissen, zittend op opgeblazen binnenbanden van vrachtwagens. De vissers wonen zonder familie in kleine primitieve huisjes, ver van elkaar en ver van de bewoonde wereld.

klik hier
 
In Dakhla, de laatste stad in Marokko, staan we twee nachten aan de kust. Hier zien we, tot grote vreugde van de kinderen, ook Ian en Jacqueline weer. De kinderen vinden het erg leuk om met andere mensen Nederlands te kunnen spreken. Wij hebben nog altijd een voorraadje Kaapse Draai bij ons en met van lokale vissers gekochte vissen bereiden we met zijn allen een heerlijk maaltje.

klik hier
 
De volgende dag rijden we door zandstorm de laatste 350km naar de Marokkaanse grens. Kasa heeft het tegen de wind in best zwaar. Bij de grens aangekomen blijkt de grens al bijna de hele dag dicht te zijn vanwege nogal onduidelijke redenen. Ze beweren communicatieproblemen te hebben. Aan beide zijden staan vele tientallen vrachtwagens en auto's en in het hokje van de politie liggen alle paspoorten te wachten op een stempeltje. Om een uur of zes komt er plotseling beweging in en worden de namen afgeroepen en kunnen de paspoorten opgehaald worden. Het is inmiddels donker geworden en het stuk niemandsland tussen Marokko en Mauritanië is nog altijd een piste. Met wat gezoek vinden we na een paar kilometer de eerste Mauretaanse politiepost. Omdat het al donker is, er nog mijnen liggen en het laat begint te worden besluiten we hier te overnachten. De meeste andere auto's rijden wel door. De volgende ochtend gaan we vlot door de formaliteiten aan de grens en er blijkt, in tegenstelling tot een paar jaar geleden een prachtige asfaltweg naar Nouadhibou te liggen.
Na een dagje aan Cap Blanche waar we nog een zeldzame robbensoort zien gaan we naar een camping in het centrum van de stad. We gaan ons nu voorbereiden op de piste naar Atar, in het binnenland van Mauretanië. Ons volgende verslag zal waarschijnlijk uit Senegal zijn waar we met de kerst hopen te zijn.
 
printversie

top