afri - kasa - fari
  team start afrika
2006-2008
foto's
2009-2010
afrika
2011-2012
email gastenboek links

het meest recente verslag staat onderaan

28 nov 2006

nederland


verslag 01
15 dec 2006

marokko I


verslag 02
25 dec 2006

marokko II


verslag 03
04 jan 2007

mauretanië


verslag 04
04 jan 2007

senegal


verslag 05
09 jan 2007

gambia


verslag 06
14 jan 2007

senegal II


verslag 07
16 jan 2007

guinee bissau


verslag 08
25 jan 2007

guinee


verslag 09
05 feb 2007

mali


verslag 10
10 feb 2007

burkina faso


verslag 11
13 feb 2007

benin


verslag 12
19 feb 2007

nigeria


verslag 13
20 mrt 2007

kameroen


verslag 14
03 apr 2007

gabon


verslag 15
10 apr 2007

congo


verslag 16
22 apr 2007

congo drc


verslag 17
01 mei 2007

angola


verslag 18
17 mei 2007

namibië I


verslag 19
19 sep 2007

namibië II


verslag 20
29 sep 2007

zambia


verslag 21
10 okt 2007

zimbabwe


verslag 22
22 okt 2007

botswana


verslag 23
28 okt 2007

namibië III


verslag 24
25 nov 2007

zuid afrika I


verslag 25
28 nov 2007

swaziland


verslag 26
02 dec 2007

zuid afrika II


verslag 27
22 dec 2007

mozambique


verslag 28
07 jan 2008

malawi


verslag 29
28 jan 2008

tanzania I


verslag 30
25 feb 2008

tanzania II


verslag 31
08 mrt 2008

kenia I


verslag 32
29 mrt 2008

oeganda


verslag 33
11 apr 2008

kenia II


verslag 34
05 mei 2008

ethiopië


verslag 35
22 mei 2008

soedan


verslag 36
20 jun 2008

egypte


verslag 37
26 juni 2008

jordanië


verslag 38
02 juli 2008

syrië


verslag 39
17 juli 2008

turkije


verslag 40
29 juli 2008

europa


top

mauretanië


verslag 03

26 december 2006 t/m verslag 04

klik hier
 
We zijn in St. Louis, Senegal aangekomen. Iets later dan gepland (pas op tweede kerstdag) maar wel op een rustige ontspannen plaats en omdat we even behoefte hebben aan wat tijd en rust hebben we besloten oud en nieuw ook maar hier te vieren.
 
klik hier

klik hier

klik hier

klik hier

klik hier
 
In Nouadhibou hebben we nog gezocht naar medereizigers richting Atar maar niemand gevonden. De auto per trein vervoeren bleek wel mogelijk maar niemand kon ons vertellen wanneer de eerste gelegenheid zou zijn. Uiteindelijk hebben we de gok maar genomen om de piste alleen te gaan rijden en dan hopen dat we andere mensen zouden treffen. Mocht het ergens niet meer lukken dan kunnen we altijd nog dezelfde weg terugrijden. 's-Avonds in Nouadhibou nog lekker kebab gegeten. De volgende dag werden we om 5 uur 's-morgens gewekt door één van de vele moskeeÎn. Terwijl de kinderen nog een paar lesjes deden heb ik euro's gewisseld bij een winkeltje, inkopen gedaan, verzekering afgesloten en een internetcafé bezocht voor de laatste updates. Vervolgens hebben we onze voorraad diesel en water maximaal aangevuld en om een uur of één 's-middags konden we vertrekken. De eerste 80 kilometer zijn nog asfalt en daarna is het zo'n 500 km piste naar Atar. Het lastigste van de eerste dag was het vinden van het begin van de piste, want er waren meerdere sporen. We hadden het al bijna opgegeven maar na een uur zoeken vonden we een begaanbare piste naar het oosten. Na zo'n twee uurtjes hobbelen ging de zon bijna onder en was het dus tijd om een plekje te zoeken. We stonden alleen op een onvoorstelbaar lege steenvlakte, de enige onderbreking in het landschap was de spoorlijn. Ook 's-nachts konden we af en toe een trein horen passeren. Over deze spoorlijn rijden de langste treinen ter wereld (zo'n 2,5km) die ijzererts uit het binnenland van MauritaniÎ naar de kust vervoeren. Pieter en Janne telden 167 wagonnetjes getrokken door 3 locomotieven.

klik hier

klik hier

klik hier

klik hier
 
De volgende twee dagen moest Kasa zich bewijzen want in totaal moesten we zo'n 70km duinlandschap doorkruisen. Navigeren was niet zo'n probleem omdat we altijd de spoorlijn links van ons in de gaten konden houden. Het rijden was af en toe best spannend, vooral als we een hoog duin moesten oversteken. Maar het Kasa-team werkte uitstekend samen, zodra we dreigden vast te lopen stopten we de auto en gingen de kinderen, gewapend met kleine schroevendraaiers ieder hun eigen band laten leeglopen. In het zwaarste stuk terrein hebben we de druk tot 2 bar laten zakken (5,5 bar is de normale druk) en met zo'n lage bandendruk rijdt Kasa niet erg snel maar wel als een tank door het mulste zand. Als we dan weer op een harder stuk terecht kwamen pompten we de banden weer op om de banden en brandstof te sparen. De zandladders en de schep hebben we nog steeds niet nodig gehad. De kinderen vonden het geweldig en vooral het springen van zandduinen was een leuke afwisseling. De laatste 50km echte piste waren ook nog best spannend omdat we flink stuk afgesneden hebben naar de Choum-Atarñpiste. Deze piste wordt veel gereden en is daardoor volledig in een zogenaamde wasbordpiste veranderd. Gelukkig waren de laatste kilometers wel redelijk waardoor we nog net met daglicht op het asfalt kwamen vlakbij Atar. Na de gebruikelijke politieposten komen we tenslotte aan op een camping in Atar, die gerund wordt door een Nederlander. We blijven hier twee nachtjes staan om een beetje bij te komen en de lesachterstand in te halen.

klik hier

klik hier

klik hier

klik hier

klik hier

klik hier
 
Het schoolwerk doen we meestal 's-morgens tussen het ontbijt en de lunch. In de kast hangt een tabel met alle lesjes die per week gedaan moeten worden. Ze kunnen dan zelf afkruisen wat ze gedaan hebben en ook meteen zien of ze achter- of voorlopen. Tot nu toe zijn we nog keurig op schema.

klik hier
 
Op de camping ontmoeten we nog twee overlander-koppels. Één Nederlands stel, Enzo en Marjon, met hun hond Rex, die met hun Landrover net als wij een rondje Afrika willen doen. Verder ontmoeten we nog een Duits stel, Thomas en Claudia, die voor onbepaalde tijd met hun zoontje Leon van vier en hond Plato met een 40 jaar oude Hanomag door Afrika aan het reizen zijn. Zij hadden net daarvoor dezelfde piste vanaf Nouadhibou gereden en in tegenstelling tot ons wel vaak vastgezeten. De Hanomag had verder gebroken bladveren en olielekkages opgelopen.

Na Atar rijden we nog een piste naar Chinguetti, de zevende heilige stad van de moslims. Helaas is er nu niet veel meer over van deze ooit grote stad in de Sahara. De stad is nu voornamelijk een grote ruïne vol met zand, vuilnis en bedelende kinderen. Het echte aantrekkelijke van deze stad is voor ons de omgeving. Samen met Enzo en Marjon rijden we door een rivierbedding een kilometer of wat de zandduinen in. We bekijken de zonsondergang boven de zandduinen en eten ës-avonds met zijn allen onder de sterrenhemel. 's-Nachts wordt het ijskoud, waarschijnlijk omdat we hier op ruim 700 meter hoogte zitten.

klik hier

klik hier

klik hier

klik hier

klik hier

klik hier
 
De volgende dag is Pieter een beetje dizzy, waarschijnlijk iets te enthousiast van de duinen afgesprongen met salto's en koprollen. Rustig rijden we terug naar Atar waar we geld wisselen en voltanken. Het is kerstavond en ergens in de eindeloze woestijn parkeren we Kasa, maken een kampvuurtje, eten een heerlijk maaltje en bellen met onze satelliettelefoon naar opa's en oma.

klik hier
 
De volgende dagen rijden we via Nouakchott naar de grens van Senegal. We overnachten ergens op de piste tussen Rosso en Diama. Deze piste is eigenlijk een soort dijk en gaat door een natuurpark langs de Senegal rivier. De volgende dag rijden we rustig over de dijk en zien wrattenzwijnen, apen, kleine krokodillen, pelikanen, flamingo's, reigers en heel veel andere vogels. Onderweg trekken we ook nog een Mauretaanse bestelbus uit een moddergat. Ze waren al 5 uur aan het tobben om hun oude bus, geladen met zo'n honderd geiten, los te krijgen. Met een hoop gekraak, ik denk dat de bus 20 cm langer is geworden, trekt Kasa de bus zonder een centje pijn uit het moddergat. Om twee uur arriveren we bij de Mauretaanse grenspost en het kost ons twee uur ouwehoeren, zeuren en 45 euro's om de in Senegal te komen. Zonder zeuren was het 95 euro geweest. Ook moeten we nog een verzekering afsluiten maar daar krijg je tenminste nog iets voor terug. En dan rijdt je Senegal binnen en wordt je bij de eerste de beste politiepost bekeurd omdat je zogenaamd te hard rijdt en ook nog illegale (in Nederland verplichte) reflectoren achterop hebt. Na weer een kwartier discussiÎren (hij had ons rijbewijs) laat hij ons toch maar doorrijden. Welkom in Senegal.

klik hier

klik hier

klik hier

klik hier

klik hier

klik hier
 
Met een slakkengang rijden we St. Louis binnen. De frustraties zijn snel vergeten als we deze gezellige puinhoop binnen rijden. Plotseling zie je weer vrouwen op staat, hoor je muziek, lachen de mensen naar je. Ik ken de weg hier nog van een paar jaar geleden en we rijden een klein rondje door St. Louis. Bij de enige geldautomaat trekken we CFA's (de muntsoort van West Afrika) uit de muur. Op de weg naar een camping, zo'n 20 km onder St. Louis worden we wederom aangehouden door de politie die deze keer om onze twee gevarendriehoeken vragen. We hebben het helemaal gehad met die gasten. We hebben er maar één bij ons maar zeggen dat we er zelfs drie hebben maar dat we dan wel de hele auto moeten uitladen midden op staat. Blijkbaar zijn we overtuigend want na korte tijd mogen we doorrijden. Later horen dat echt bijna niemand hier langs komt zonder minimaal 10 euro te betalen. Vermoeid komen we aan in de 'Zebrabar', een camping van een Zwitsers stel met kinderen, waar we voor het eerst deze reis koud bier kunnen kopen. We trakteren ons zelf op een tweede kerstdag-maaltijd in het restaurant.

Na oud en nieuw gaan we verder naar het zuiden richting Gambia en Casamance (weer in Senegal). Het volgende verslag zal daarvandaan komen of anders vanuit Mali.
 
printversie

top