afri - kasa - fari
  team start afrika
2006-2008
foto's
2009-2010
afrika
2011-2012
email gastenboek links

het meest recente verslag staat onderaan

28 nov 2006

nederland


verslag 01
15 dec 2006

marokko I


verslag 02
25 dec 2006

marokko II


verslag 03
04 jan 2007

mauretanië


verslag 04
04 jan 2007

senegal


verslag 05
09 jan 2007

gambia


verslag 06
14 jan 2007

senegal II


verslag 07
16 jan 2007

guinee bissau


verslag 08
25 jan 2007

guinee


verslag 09
05 feb 2007

mali


verslag 10
10 feb 2007

burkina faso


verslag 11
13 feb 2007

benin


verslag 12
19 feb 2007

nigeria


verslag 13
20 mrt 2007

kameroen


verslag 14
03 apr 2007

gabon


verslag 15
10 apr 2007

congo


verslag 16
22 apr 2007

congo drc


verslag 17
01 mei 2007

angola


verslag 18
17 mei 2007

namibië I


verslag 19
19 sep 2007

namibië II


verslag 20
29 sep 2007

zambia


verslag 21
10 okt 2007

zimbabwe


verslag 22
22 okt 2007

botswana


verslag 23
28 okt 2007

namibië III


verslag 24
25 nov 2007

zuid afrika I


verslag 25
28 nov 2007

swaziland


verslag 26
02 dec 2007

zuid afrika II


verslag 27
22 dec 2007

mozambique


verslag 28
07 jan 2008

malawi


verslag 29
28 jan 2008

tanzania I


verslag 30
25 feb 2008

tanzania II


verslag 31
08 mrt 2008

kenia I


verslag 32
29 mrt 2008

oeganda


verslag 33
11 apr 2008

kenia II


verslag 34
05 mei 2008

ethiopië


verslag 35
22 mei 2008

soedan


verslag 36
20 jun 2008

egypte


verslag 37
26 juni 2008

jordanië


verslag 38
02 juli 2008

syrië


verslag 39
17 juli 2008

turkije


verslag 40
29 juli 2008

europa


top

europa


verslag 40

17 juli 2008 t/m 29 juli 2008

klik hier
 
Griekenland tot en met Nederland
Zodra we de grens over zijn komen we terecht op een prachtige autosnelweg. Echt glad en strak asfalt, voor driekwart aangelegd met steun van de EU. Net als heel veel projecten en wegen hier, zo blijkt al snel. We zijn weer in de europese Unie, hoe zagen die euro's er ook weer uit? Het landschap is hevelachtig, bebost en leeg. Erg mooi. Zodra we in de buurt van de kust komen, verlaten we de snelweg en gaan een plekje zoeken voor de nacht. We hebben geluk, iets ten oosten van de stad Alexandroupoli vinden we een mooi plekje pal aan de kust. Een zwemstrand is het niet, daar is het veel te ondiep voor. Wel veel zandplaten met vogels, net de Waddenzee maar dan een graadje of vijftien warmer.
Na een lekkere barbecue stoken we nog een klein vuurtje met gesprokkeld hout, wijntje erbij en dan snel slapen. De volgende ochtend worden we gewekt door een grote kudde schapen en geiten die rond de auto lopen, gevolgd door een herder en een stuk of wat honden. We proberen een praatje te maken met de herder maar ons Grieks is niet zo geweldig. Na het ontbijt rijden we verder langs de kust naar Kavali. We brengen een kort bezoek aan het oude havenstadje en bekijken het Romeinse aquaduct en een Byzantijns kasteel. Wat ons vooral weer opvalt, is de gehaastheid en doeltreffendheid van de bewegingen van europeanen. Iedereen is ergens heen op weg lijkt het, niemand staat stil. Aan de andere kant is ook niemand meer geÔnteresseerd in onze bewegingen. Een ander punt dat opvalt, is hoe ongelofelijk veel auto's er zijn in Europa. Werkelijk overal zie je auto's. In een stad wandel je in feite over een gigantische parkeerplaats. Het zal waarschijnlijk alleen nog maar erger worden hoe verder we naar het noorden van Europa rijden.

klik hier

klik hier
 
Intussen hebben we een kaart van Griekenland gekocht, maar ik heb niet goed opgelet. De meeste plaatsen staan alleen maar met Griekse letters aangeduid. Nu staan die ook wel op de plaatsnaam borden maar gemakkelijk is anders. Met wat gezoek vinden we uiteindelijk Sithonia het middelste van drie schiereilanden. Hier vinden we een plekje aan een strandje bij een hippe strandtent waar vrij kamperen wordt toegelaten. Er staan nog een paar campers met wie we een praatje maken. Het blijkt een prima plekje te zijn waar we twee n achten blijven staan. Luifeltje uitgezet, lekker zwemmen, luieren en weer wat klusjes doen aan de auto. De kinderen proberen wat te schrijven voor hun weekboeken maar met het strand zo vlakbij valt dat niet mee. Overdag wordt het erg druk bij de strandtent, heel veel mensen uit Thessaloniki komen in het weekend hier voor een dagje naar het strand. De geur van zonnebrand waren we bijna vergeten.
Zondagmiddag verlaten we het strand en rijden via de Lidl, ja die zijn hier overal, naar Thessaloniki. Vanaf daar nemen we de grote weg verder naar het westen. Iets voorbij Kozani schieten we een kleine zijweg op en tien kilometer verderop vinden we op een steil bergpaadje een prachtig plekje voor de nacht. Tot de volgende ochtend tien uur passeert er één auto. Op de barbecue roosteren we een paar stukjes varkensvlees, ook weer iets dat we erg lang niet gegeten hebben.

klik hier

klik hier
 
Na een heerlijke nachtrust rijden we naar het oosten. Van een paar Griekse overlanders hadden we gehoord dat we echt naar Kalabaka moesten gaan en dus rijden we hier heen. Vlakbij Kalabaka zijn namelijk de zogenaamde Meteora kloosters, en we moeten toegeven, Ze zijn echt de moeite waard. Het is een groep middeleeuwse kloosters gebouwd op hoge ontoegankelijke rotspunten. Ooit begonnen als kluizenaarsplaatsen, later uitgegroeid tot mooie kerken en kloosters. De enige manier om de kloosters te bereiken was via een touwladder of via een takel. Beiden konden omhoog gehaald worden als er gevaar dreigde. Het grootste deel is later verwoest maar een stuk of tien kloosters zijn bewaard gebleven, waarvan er een aantal te bezichtigen zijn. We bezoeken een aantal kleine kloosters. Bij één groot klooster is het zo druk, omdat hier een parkeerplaats was voor tientallen touringcarbussen, dat Stijn en ik niet eens naar binnen zijn gegaan.

klik hier

klik hier

klik hier
 
Voordeel van een toeristische trekpleister is dat er veel keus is aan campings. We kiezen er één vlak bij de Meteora-kloosters, met zwembad. Lekker even zwemmen, douchen en een wasje doen. Vanaf Kalabaka is het niet zo heel ver rijden naar Ioanina, maar door een uitgebreide lunch en een ontmoeting met een paar Nederlandse vrachtwagencampers die met een groep op weg zijn naar Istanbul, doen we er toch bijna de hele dag over. Aan het meer van Ioanina vinden we vlakbij (alweer) een klooster een mooi plekje aan de waterkant. Eigenlijk perfect voor wat betreft het uitzicht, alleen de weg achter ons en de vele muggen maken het iets minder paradijselijk. We bezoeken het stadje de volgende ochtend, een oud vestingplaatsje met leuke winkels, terrasjes en restaurants en een mooi boulevard langs het water. We eten broodjes Giros en Soeflaki (niet echt lekker eigenlijk) en een paar pizzapunten (heerlijk), en aangezien Pieter door zijn sandalen heen is een paar nieuwe slippers voor hem. Bij een kleine smederij kopen we een handgemaakte schaar. Vanaf Ioanina is het een paar uur rijden naar Igoumenitsa, een havenstad aan de westkust. Als we er om vier uur 's middags aankomen stoppen we bij het eerste boekingskantoor dat we zien, dat toevallig een Duitstalig bureautje is. Binnen een half uurtje hebben we tickets voor de boot naar Ancona, Italië. Vertrektijd: elf uur, diezelfde avond. Wat een verschil met de pont naar Soedan en Egypte.
Tja, dat gaat plotseling snel. Nog even naar de supermarkt voor wat laatste Griekse inkopen en dan naar het haventerrein. Net als in Marokko ook hier weer jonge gastjes die stiekem proberen mee te varen. Het is een kat en muis spel tussen de politie en groepen jongens, onder andere uit Georgië en Albanië horen wij. Vooral vrachtwagens en campers zijn voor hen een mogelijkheid om aan boord te komen. Uiteindelijk staan we om een uur of elf 's avonds aan boord en vertrekt het gigantische schip van Anek Lines. Op dit soort schepen is een soort dek waar je aan boord kunt kamperen, veel frisse lucht, toiletten en douches en voor iedereen een elektra aansluiting. Aan boord zijn we al snel in contact met een groepje Groningers die met drie tot camper verbouwde oude Mercedesbussen op vakantie zijn geweest. Genoeg gesprekstof en hoe kan het ook anders, ook heel aardige mensen. Het is al behoorlijk laat als we uiteindelijk gaan slapen. Als we 's morgens pas laat wakker worden en aan dek eens met de GPS onze positie bekijken blijkt dat we al zeshonderd kilometer gevaren hebben, het schip vaart ruim vijftig kilometer per uur!

klik hier

klik hier

klik hier
 
Om één uur arriveren we in Ancona. Ongelofelijk hoe ver we opeens Europa in zijn en hoe dicht bij huis eigenlijk. We nemen afscheid van onze scheepsmaatjes en rijden de kade op. Ook van Italië hebben we geen kaart en op goed geluk rijden we maar naar het noorden. Uiteindelijk vinden we na een paar uur rijden een mooi strandje, Porto Romeo, waar we pal aan het strand de auto parkeren en eerst maar eens lekker gaan zwemmen. Bij een strandtentje vlakbij kunnen we gebruik maken van een buitendouche. Lekker zo aan het strand. We hebben meelijden met al die duizenden kampeerders die hier hutje mutje op de campings staan, overal bl'rende kinderen en gillende muziek, geen uitzicht op zee en ook nog eens vijftig euro per nacht. Ja, want dat is wat je hier voor een camping moet betalen voor een camper en een gezin van vijf personen. Wat een afzetters!

klik hier
 
Het probleem is natuurlijk dat kamperen op het strand eigenlijk niet mag. De volgende ochtend, we hebben net ontbeten, komt een politieman ons wegsturen. Eerst heel erg streng en snauwend, hij sprak geen woord Engels, daarna wat vriendelijker. Vooral toen hij het kaartje met onze route zag. Hebben jullie dat gereden? Ja. Wie heeft dat betaald, Nou eh, wij.. Vol ontzag krijg ik mijn rijbewijs terug en moet dertig meter verderop parkeren. Maar niet meer slapen hier. We gaan eerst nog even lekker zwemmen en rijden dan verder naar het noorden. Via een landschap dat veel doet denken aan Nederland, polders, ringvaarten, gemalen en binnenmeren, bereiken we na een paar uur rijden Venetië.
Met een beetje geluk vinden we vlak voor de dam naar de stad, het is namelijk eigenlijk een eiland, een parkeerplaats waar campers voor vier euro per nacht mogen kamperen. Van andere Nederlandse campers waar we al snel contact mee hebben horen we dat je eenvoudig vanaf hier met de boot of de bus naar de stad kunt. Als we 's avonds na het eten buiten nog een borreltje drinken zien we drie jongens een poging doen in te breken bij een camper, die maar dertig meter of zo van ons af staat. Jacobine zegt er wat van en stuurt ze weg. Verontwaardigd, zo van waar bemoei je je mee, lopen ze weg. Wederom, welkom in Europa.
De volgende ochtend doen we het rustig aan, praten wat met onze buurtjes en vertrekken aan het eind van de ochtend naar Venetië. We nemen de bus want de boot vaart maar tot zes uur 's avonds en is ook stukken duurder. Venetië blijkt,, zoals we gehoopt hadden, een prachtige stad. Om elke hoek een ander schilderachtig plaatje met oude huizen, kerken, grachtjes en paleizen. En het belangrijkste: geen verkeer! Wat een heerlijke stad. De buurt rond het grote St. Marcus-plein en de daaromheen gelegen kerken, paleizen en bruggen zijn vergeven van de toeristen maar voor de rest valt het reuze mee. Eigenlijk jammer dat we zelf geen bootje hebben, dat zou helemaal leuk geweest zijn. Een gondel huren hebben we even overwogen maar 130 euro voor driekwartier vinden we toch echt te gortig. Laat dat maar aan die Amerikaanse toeristen over. Janne kan eindelijk iets van haar zakgeld kopen dat ze al negentien maanden in de auto had liggen. Ze koopt een mooie kalligrafeer set en een zegelstempel. Bij een echte Italiaanse proeverij langs een kanaaltje achteraf eten we 's avonds een paar stukken pizza en koude vis, allerlei soorten schelpen en garnalen. Het lijkt wel vakantie! Wat een geweldige stad.

klik hier

klik hier

klik hier
 

klik hier

klik hier

klik hier

klik hier
 

klik hier

klik hier

klik hier

klik hier
 
Als we met de bus Venetië verlaten begint het een beetje te miezeren. Ook 's avonds bij de auto regent het soms een klein beetje, een soort zachte regen die eigenlijk wel weer eens lekker is om te voelen.. De volgende ochtend kletsen we nog gezellig wat met onze Nederlandse buurtjes en tegen de middag gaat iedereen zijn eigen weg. Wij als enige naar het noorden met de minste tijd voor ons. Dat is wel eens anders geweest. Via een stukje snelweg een paar kleine wegen rijden we naar de Dolomieten, in het noorden van Italië. Prachtige landschappen, mooie grote huizen . Net voor de top ban de Brennerpas, richting Oostenrijk, parkeren we Kasa op een klein parallelweggetje vlakbij een klein vliegveldje. Ook hier weer mooie vergezichten, schilderachtige dorpjes en grote kastelen. Terwijl Bien het eten klaar maakt maak ik met de kinderen nog een kleine wandeling naar een kasteel.

klik hier

klik hier
 
De dag erna rijden we door Oostenrijk, door Tirol wel te verstaan. Echt allemaal modelspoorbaan-landschappen, onvoorstelbaar schoon en netjes. Alleen die rondborstige Tiroler meisjes in klederdracht ontbreken helaas. We vragen ons even af hoe een Afrikaan dit zou beleven als hij of zij dit zou zien. Wat zou hij zien? Zelfs voor ons is dit bijna te onecht, te mooi, te schoon, te groen, te veel bloemen. Je verwacht elk moment die paarse koe uit die reclame. En gek, zo rustig op de weg, helemaal geen auto's. Oja, toch wel, gemiddeld hangt er een kleine file van twintig auto's achter ons. Als klap op de vuurpijl bezoeken we aan het eind van de middag, net over de grens in Duitsland, slot Neuschwanstein van de Beierse koning Ludwig II. Een pracht en praal kasteel uit de negentiende eeuw met een heel hoog Sissi-sprookjes-gehalte, dat vooral Janne erg aanspreekt. Wel tragisch voor Ludwig zelf geweest want hij heeft er maar een paar maanden gewoond en is toen afgezet en vermoord.

klik hier

klik hier

klik hier

klik hier
 
Een half uurtje verderop zoeken we plaatsje voor de nacht. We rijden nog even langs een officiële camperplek maar het is voor ons echt te triest voor woorden. Een zielige parkeerplaats naast een loods, midden in een dorp, tussen tien witte plastic camperbakken van honderdduizend euro of meer. En daar moet je dan ook nog voor betalen? Nee laat maar. Iets verderop slaan we een klein bosweggetje in (alleen bestemmingsverkeer toegelaten)en parkeren ergens in een donker, regenachtig bos en gaan lekker vroeg naar bed, de laatste avond deze reis.
Als we de volgende ochtend wakker worden schijnt er een stralende zon. Na het ontbijt gaan we snel rijden, op zoek naar de 'Autobahn'. Net als van Oostenrijk hebben we van Duitsland geen kaart maar Nederland moet toch wel te vinden zijn. Door een prachtig Tiroler Alpenlandschap met prachtige chalets met uitbundige bloemenbakken aan de balkons rijden we langs kleine weggetjes op kompas westwaarts. Na een klein uurtje rijden belanden we op de snelweg. Nog even boodschappen gedaan bij een supermarkt, de auto volgetankt en dan blik op oneindig en gaan. Wij zijn de langzaamste van de weg. Door de onbalans in de voorwielen wordt het boven de tachtig nogal oncomfortabel rijden en dus sukkelen we met dit gangetje richting Nederland. Ook Jacobine rijdt een paar uur, om toch maar vooral op te schieten. Het begint echt te kriebelen. 's Avonds nog een snelle hap bij een wegrestaurant en dan rijden we om een uur of tien, bij Venlo, Nederland binnen. Wel een heel speciaal gevoel hoor. Om na twintig maanden, veertig landen en ruim zestigduizend kilometer weer in Nederland te zijn. Wel oppassen voor flitscamera's en dergelijke want de auto is geschorst en dan mag je hier eigenlijk niet rijden. Regeltjes, regeltjes... we zullen er weer aan moeten wennen.
Net na middernacht, rijden we het pad op van ons huis. Er brandt licht en er hangt een spandoek 'WELKOM THUIS KASA TEAM' boven de deur. De champagne staat klaar. Bedankt Ang'le. Eerst geven we Kasa met zijn allen een flinke schouderklop. Kasa heeft meer dan voortreffelijk gepresteerd en ons allemaal heelhuids het mooie maar niet altijd even autovriendelijke Afrikaanse continent rondgebracht. Uitgelaten rennen de kinderen door het huis en over het grasveld. Jeetje, is dit huis echt van ons? Vooral voor Stijn een bijzondere ervaring omdat hij het huis voor een groot deel vergeten is. Zijn eigen kamertje herkent hij nog wel maar de rest is best vreemd. De kinderen gaan met zijn drieën in bad en we realiseren ons dat de leefruimte in Kasa, waar we al die tijd gewoond hebben, kleiner is dan onze badkamer hier! ... Moe maar voldaan drinken we de fles champagne leeg en gaan slapen in een bed dat midden in een kamer staat. Alles zal weer wennen worden.

klik hier
 
 
printversie

top